ο Cory Doctorow για το Άρθρο13

Το παρακάτω κείμενο είναι μία (όσο πιο πιστή μπορούσα) μετάφραση μίας σειράς από tweets που έγραψε ο Cory Doctorow στις 12/9/2018 και βρήκα ενδιαφέροντα. Μπορείτε να διαβάσετε το αυθεντικό εδώ: https://twitter.com/doctorow/status/1039845484431519744

(Επίσης, αν έχετε σκοπό να κατακρίνετε κάτι στο ύφος του κειμένου, καλύτερα να διαβάσετε το αυθεντικό, μπορεί ο τρόπος που απέδωσα κάποια φράση ή ιδιωματισμό να μην είναι ακριβής και το πρόβλημά σας να είναι με την μετάφρασή μου κι όχι με αυτά που έγραψε του Doctorow.)

Σε περίπτωση που αναρωτιέστε: Η ΕΕ μόλις ψήφισε την επιβολή φίλτρων σε κάθε κείμενο, ήχο, φωτογραφία, βίντεο κ.λ. που μπορεί να δημοσιεύσεις. Αν νομίζετε ότι αυτό θα βοηθήσει τους φωτογράφους και τους υπόλοιπους δημιουργούς, δεν κατανοείτε τα φίλτρα.

Πρώτα-πρώτα: οι “πειρατές” γελάνε με τα φίλτρα. Τα πιο εξελιγμένα φίλτρα για φωτογραφίες στον κόσμο -αυτά που χρησιμοποιούνται για λογοκρισία από την κυβέρνηση στην Κίνα- είναι τετριμμένο να τα παρακάμψει κανείς. https://citizenlab.ca/2018/08/cant-picture-this-an-analysis-of-image-filtering-on-wechat-moments/
Οποιοσδήποτε έχει δουλειά να νικήσει τα φίλτρα, θα νικήσει τα φίλτρα.

Αλλά όσοι είναι νόμιμοι; Περιλαμβανομένων και των φωτογράφων; ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑΝ. Ενώ τα φίλτρα μπορούν να παρακαμφθούν από όποιον ξέρει τα κόλπα, αν είσαι (ας πούμε) ένα φωτορεπόρτερ του οποίου η φωτογραφία από μία διαδήλωση έχει και ένα λεωφορείο με μία διαφήμιση με φωτογραφία από φωτοτράπεζα (stock photo) τα φίλτρα δεν θα καταλάβουν ότι κάνεις νόμιμη χρήση.

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι που τα φίλτρα μπορεί να υποδείξουν το νόμιμο έργο σου ως πειρατικό, και αν δεν είσαι πειρατής, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να καταθέσεις ένσταση, να κρατήσεις την αναπνοή σου και να ελπίζεις ότι μία πλατφόρμα με δισεκατομμύρια χρήστες και εκατομμύρια άλλους στην ίδια θέση μ’ εσένα, θα επανεξετάσει την περίπτωσή σου.

Αυτά για τις φωτογραφίες. Αλλά θα φιλτράρουν και τα κείμενα. Τα κείμενά σου. Όσα γράφεις στο Twitter, στο Facebook, στο blog σου. Αν κάτι μοιάζει να ταιριάζει με κάποιο έργο με πνευματικά δικαιώματα, θα μπλοκαριστεί -από αλγόριθμους-μαύρα κουτιά που θα λαμβάνουν τρισεκατομμύρια αποφάσεις για το τι πρέπει να φιλτραριστεί κάθε μέρα.

Προγράμματα Υπολογιστών. Είσαι προγραμματιστής; Θεωρείς πως θα μπορούσες να αναλύσεις τον κώδικα ενός προγράμματος και να αποφασίσεις αν είναι ένα “πρωτότυπο έργο” του οποίου η μεγάλη ομοιότητα με κάποιο γνωστό πρόγραμμα είναι τυχαία ή αντιγραφή;

Πολλαπλασιάστε το αυτό επί τον αριθμό όλων των βίντεο και κάθε άλλου είδους περιεχομένου.

Οι “ομάδες δημιουργών” που υποστήριξαν αυτή την σιχαμερή πρόταση έλεγαν ξανά και ξανά ότι αυτά τα τεχνικά θέματα θα λυθούν όταν θα πούμε στους “σπασίκλες” (nerds) ότι πρέπει να τα λύσουν. Είπαν ΣΠΑΣΙΚΛΙΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

Η άρνησή τους να απαντήσουν στα τεχνικά επιχειρήματα και να μάθουν για τα τεχνικά ζητήματα που θα στοιχειώσουν τους δημιουργούς και το κοινό τους εξίσου ήταν εγκληματική.

Έχουν κάνει περισσότερα για να χάσουν τα πνευματικά δικαιώματα την αξιοπιστία τους από οτιδήποτε άλλο στην ιστορία της τεχνολογίας. Η (γελοία) εμμονή τους ότι τα πνευματικά δικαιώματα απαιτούν μαζική λογοκρισία και παρακολούθηση για να επιβιώσουν θα εισακουστεί και θα γίνει πιστευτή.

Είπαν στην Ευρώπη: Μπορείτε να έχετε ελευθερία λόγου ή πνευματικά δικαιώματα, αλλά όχι και τα δύο. Και θα γίνουν πιστευτοί. Βάζετε τους λαούς σε μία θέση που πρέπει να επιλέξουν και θα επιλέξουν.

Φίλοι μου καλλιτέχνες: Δεν θα σας αρέσει η επιλογή που θα κάνουν. Μετατρέψατε την πειρατεία σε μία μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας σήμερα.

Το θέμα θα επανέλθει σε ψηφοφορία τον Ιανουάριο. Θα είμαι ειλικρινής, θα είναι πιθανότατα μία τυπική διαδικασία. Είναι σχεδόν αδιανόητο ολόκληρη η Οδηγία (για τα πνευματικά δικαιώματα) να καταψηφιστεί. Αλλά όσο υπάρχει έστω και μία ελάχιστη ελπίδα να σώσουμε την Ευρώπη από αυτή την παράνοια, θα πολεμήσουμε.

Θα πολεμήσουμε στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια επίσης: Δεν είναι δυνατόν η απαίτηση πολυεθνικές εταιρείες να στέλνουν όλα μας τα δεδομένα και την επικοινωνία μας σε data centers των ΗΠΑ για να αναλυθούν και να λογοκριθούν χωρίς έλεγχο, να συνάδει με τα ευρωπαϊκά συνταγματικά πρότυπα.

Θα πολεμήσουμε στα 28 Ευρωπαϊκα κοινοβούλια όταν θα κάτσουν να φτιάξουν την εθνική νομοθεσία.

Θα πολεμήσουμε στις επερχόμενες ευρωεκλογές.

Ακόμη κι αν είχαμε κερδίσει την μάχη σήμερα, και πάλι θα έπρεπε να συνεχίσουμε να πολεμάμε.

Η μάχη για να κρατηθεί το Internet ανοικτό δεν είναι μία μάχη που κερδίζεις, είμαι μία μάχη στην οποία συντάσσεσαι.

Η λογοκρισία, η παρακολούθηση και ο έλεγχος του νευρικού συστήματος του 21ου αιώνα είναι ένα βραβείο πέρα από κάθε όριο για κάθε δικτάτορα, κάθε ηλίθιο, κάθε τρόλ.

Οτιδήποτε κάνουμε σήμερα εμπλέκει το Internet. Οτιδήποτε κάνουμε αύριο θα απαιτεί το Internet. Κάθε πρόβλημα που έχει ο καθένας εμπλέκει με κάποιο τρόπο το Internet και κάθε λύση σε αυτό το πρόβλημα θα είναι τελικά κάπως έτσι: “Δεν μπορούμε να καταστρέψουμε λιγάκι το Internet για να λύσουμε το πρόβλημά μου;”

Το να κάνουμε τον κόσμο να καταλάβει ότι οι μηχανισμοί για λογοκρισία και παρακολούθηση του Internet για “καλό σκοπό” τελικά θα γίνουν εργαλεία στα χέρια τρολ, δικτατόρων, εγκληματιών, στόκερ (stalker) και απολυταρχικών είναι μία επίπονη διαδικασία που θα πρέπει να επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά.

Μπορούμε να ξεκινήσουμε κάνοντας το “σπάσιμο του Internet” ένα θέμα που κανείς δεν θέλει να αγγίξει. Έχω βρεθεί σε διαμάχες για πολιτικές στις οποίες ζητήθηκε από πολιτικούς να κάνουν κάτι που θα έβαζε τους πολίτες να αντικαταστήσουν μικρά, φθηνά εξαρτήματα των τηλεοράσεων και αυτοί ήταν ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΜΕΝΟΙ.

Οι ηλικιωμένοι βλέπουν τηλεόραση φανατικά και ψηφίζουν φανατικά. Το να τους χαλάσεις την τηλεόραση, ακόμη και λίγο, είναι πολιτική αυτοκτονία.

Έτσι θα κερδίσουμε τις μάχες για την ελευθερία του Internet. Στοχεύοντας και καταστρέφοντας την πολιτική καριέρα κάθε πολιτικού που είναι αρκετά χαζός να ψηφίσει υπέρ αυτής της βλακείας.

Η μάχη δεν έχει τελειώσει. Ποτέ δεν θα τελείωνε. Είχαμε μία τρομακτική, θλιβερή ήτα σήμερα. Υπερβολικά σκληρή.

Όταν η ζωή σου δίνει βούρλα, πλέξε ψάθες. Θα συνεχίσουμε να πολεμάμε. Γιατί το διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο για να παραδοθούμε.

Maybe Facebook is not the way to reach your potential audience.

Today I posted the following on Facebook:

Really, don’t you feel bad that you spent all this time to write a long post on Facebook and then it’s gone after a few hours and after some days even you will probably not be able to find it ever again?

The answer I got was more or less “yes, but the audience is here and if you want to reach a wide audience, you have to post on Facebook”.

It may seem this way, yes Facebook has 2.2 billion active users per month, but this number is misleading.

First, this is your potential audience. If you are POTUS or Mark Zuckerberg maybe. But be realistic, your posts will never reach billions of users. Not even 0.1% of them. (And I strongly believe that if your post on Facebook could reach 0.1% of the total Facebook user base, it would probably reach them even if you posted it on github as a markdown file.)

Second, and more important, your actual potential audience (the people that speak your language, have similar interests to you, are somehow connected to you as friends of friends of friends, etc.) has a very limited timeframe to discover your post. It may be a couple of hours or a couple of days, but after that your post is gone forever. (Even for you. I’ve tried more than once to find something a posted on Facebook sometime in the past with no luck.)

I what you write is ephemeral and would have no value a month later, that’s fine.

But if not, if you write something that people would be interested to read a month, two months, a year later, then I would suggest you use your own blog, because your blog has a feature that Facebook does not: Discoverability. People can discover your blog post via Google, by reading an other piece that links to it, or even because someone with a larger audience than yours posted it on Facebook 🙂 a year later.

Here are three graphs from Google Analytics showing the lifetime reach of three different blog posts on my blog.

As you can see, each one of these posts reached much more people months or years after they were originally posted than in the month on which they were posted. This could have never happened on Facebook.

To be fair, these are three of my most popular blog posts in the last years. But again, these are also among the ones I would like them to reach the widest possible audience.

Άνοιξε ένα blog, λέμε.

Μα είναι δυνατόν να κάθσαι 3, 5, 10 λεπτά, ίσως και περισσόετρο για να γράψεις κάτι και μετά να το εμπιστεύεσε στο facebook όπου ούτε εσύ δεν θα μπορείς να το βρείς μετά από μερικές μέρες;

Άνοιξε ένα blog (π.χ. στο http://wordpress.com) και γράφε εκεί, να έχεις όλα σου τα κείμενα, τι γκρίνες, τις ιδέες σε ένα χώρο δικό σου, όπου να μπορείτε να τα ψάξεις, να μπορείς να τα αρχειοθετήσεις, να τα διορθώσεις, να τα κάνεις link όταν γράψεις κάτι σχετικό.

Αν θες, μοίρασέ το και στο facebook, δεν λέω. Αλλά κράτα το κυρίως κάπου αλλού.

Άσε που το Internet δεν είναι μόνο το facebook. Πραγματικά, μου θυμίζετε κάτι ηλικιωμένους που πρωτογνώριζαν το Web το 2000 και νόμιζαν ότι το WWW είναι το in.gr… Υπάρχουν τόσα άλλα μέρη στο Internet στα οποία το άρθρο σου μπορεί να διαβαστεί, να μοιραστεί και να συζητηθεί αν δεν το κλέισεις με το ζόρι μέσα στο facebook.