The web that many connected to years ago is not what new users will find today. What was once a rich selection of blogs and websites has been compressed under the powerful weight of a few dominant platforms. This concentration of power creates a new set of gatekeepers, allowing a handful of platforms to control which ideas and opinions are seen and shared. — Tim Berners-Lee

On the future of fake (and authentic) news

Jordan Peele and BuzzFeed, teamed up to make the above PSA to take a peek on what the future of fake news may look like. Peele used Adobe After Effects and the AI face-swapping tool FakeApp.

Which reminds me an old piece of mine, “Not just what you know, but who you are too”, about how hard it is to separate privacy from identity.

Note to self: Since 2016 that I wrote the above mentioned piece, I got to dive deeper into blockchain technology. It seems that DLT may be a great tool to prove and verify authenticity and identity. I’ll probably write a new post on this…


Print vs online magazines.

I was reading the print version of the WIRED today.

I’ve been a WIRED subscriber for more than 25  years now and the reasons have changed many times since. In my late teens, I eagerly waited for each edition to arrive by mail. And when I folded it in my hands, it was this amazing source of information and a gateway to new ideas, new concepts, new trends.

This is no longer the case. Nowadays, the printed WIRED will usually wait for weeks for me to open it. I’m not eager to open it, because I most probably, I’ve already read the articles that I’m more interested in on

But I still enjoy reading the print version and I tried to pinpoint why.

It turns out that the print magazine is a highly curated experience, and WIRED is very good at this. It’s the cover. It’s the layout of the pages. It’s the ads. It’s the pieces I have not read in between the articles I may have already read online. It’s the context, the order, the structure. It’s the distraction-free nature of the print medium that makes the reader to give control and allows all the above.

It’s the difference between a number of paintings and an art exhibition.

Airbnb και πάλι.

Περισσότεροι από τους μισούς επισκέπτες που χρησιμοποιούν Airbnb παγκοσμίως (53%) λένε ότι τα χρήματα που εξοικονόμησαν με τη χρήση της πλατφόρμας δαπανήθηκαν σε τοπικές επιχειρήσεις και σχεδόν το μισό των συνολικών δαπανών των φιλοξενουμένων (44%) στις κοινότητες όπου διαμένουν και πέρα από τις ξενοδοχειακές περιοχές και τα παραδοσιακά τουριστικά σημεία. — Πηγή:

Αυτό είναι κάτι που δεν το είχα σκεφτεί.

Ο τουρίστας που χρησιμοποιεί airbnb ξοδεύει χρήματα και αλλού. Αγοράζει τρόφημα από τον φούρνο, το μανάβικο, το supermarket, τρώει στην ταβέρνα, πληρώνει τον καφέ του στην παραλία, πιθανότατα μετακινείται με ταξί.

Στον αντίποδα είναι ο all inclusive του ξενοδοχείου, που μπορεί να μείνει μία εβδομάδα σε ένα μέρος και να μην ξοδέψει ούτε ένα Ευρώ εκτός του ξεονοδοχείου.

Όχι πως έχω κάποια έχθρα με την ξενοδοχειακή μονάδα. Αλλά έχω την εντύπωση πως επειδή α) το airbnb προσφέρει μόνο την διαμονή και τίποτα άλλο και β) τα καταλύματα του airbnb είναι διάσπαρτα γεωγραφικά (ακόμη και σε μία μικρή πόλη, δεν είναι όλα δίπλα στον ίδιο φούρνο ή στην ίδια ταβέρνα), για αυτούς τους λόγους τα οικονομικά οφέλη διανέμονται πιο ομοιόμορφα στην τοπική κοινωνία σε σχέση με τις μεγάλες ξενοδοχιακές μονάδες.

Δεν είναι μάυρο-άσπρο βέβαια. Θέλουμε και τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, γαιτί μπορούν να κάνουν επενδύσεις σε υποδομές που δεν μπορούν να κάνουν οι μικρές και πολύ περισσότερο το κάθε κατάλυμα που ενοικιάζεται 30 μέρες τον χρόνο, που μπορούν να απασχολήσουν εξειδικευμένο προσωπικό, να διατηρήσουν σταθερή ζήτηση για όλη την σεζόν ώστε να υπάρχουν πτήσεις κ.λ., που μπορούν να ξοδεύψουν χρήματα για απευθείας διαφήμιση στο εξωτερικό.

Απλά σημειώνω μία διάσταση του τουρισμού μέσω airbnb που μέχρι τώρα δεν είχα στο μυαλό μου.

A Wikipedia for terms of service

It functions as a sort of Wikipedia for terms of service agreements. Anyone can submit a bullet point and share their analysis of a service’s terms, which get turned into a rating of a site’s overall policy. The site, which has existed since 2012 but is relaunching next month on a new platform, hopes to create a broad network of shared knowledge.

“If nobody can individually read these terms,” says Hugo Roy, who helped create ToSDR, “then we have to figure out a collective solution.” —